Małe odmiany iglaków - iglaki karłowe

Cechy iglaków karłowych

• Roczny przyrost nie większy niż 20 cm.
• Po 10 latach ma maksymalnie 3 m wysokości i szerokości.
• Po 15 latach może, chodź nie musi osiągać znaczne rozmiary dlatego zawsze warto się dowiedzieć, jak nasze drzewko będzie wówczas wyglądało.
• Nie rozprzestrzeniają się.
• Wolno rosną.
• Mają niezwykle urozmaicone ulistnienie.

Kompozycje

• Świetnie wyglądają wśród wrzosów, bylin (lawenda, kuklik, kocimiętka, czyściec) i małych krzewów zimozielonych.
• Można je zestawić z kwiatami jednorocznymi takimi jak np. czarnuszka, kosmos, czy astry chińskie.
• Doskonałe na skalniak są niskie, wolno rosnące odmiany iglaków karłowych jak np. Cyprysik japoński osiągający 0,8–1 m wysokości.
• Z innymi iglakami sadzimy je zawsze na przodzie, ponieważ po latach bardziej ekspansywne gatunki mogłyby je zakryć.
• Z roślinami kwitnącymi podobnej wysokości dają efekt niebanalnego „dywanu”.

Zobacz także: Żywopłot z iglaków

Niektóre odmiany małych iglaków

Tuja zachodnia – to miniaturowa, gęsta tuja przyjmująca pokrój kulisty. Jej listki są bardzo drobne i na zimę zmieniają kolor z jasnozielonego na ciemniejszy. Odmiana ta osiąga wysokość do 1,5 m, średnicę 1 m, lubi glebę lekką, głęboką i świeżą, dobrze się czuje w ogródkach skalnych.

Szydlica japońska – odznacza się pięknymi niebieskozielonymi igłami zmieniającymi się zimą w brunatne. Osiąga wysokość 1 m, przy średnicy 80 cm.

Cyprysik biały – o niebieskozielonych listkach i cienkich, wzniesionych ku górze gałązkach zimą przybiera piękny purpurowy kolor. Osiąga wysokość do 2 m, przy średnicy 1 m. Lubi glebę zwykła, wilgotną i bezwapienną.

Świerk biały – jedna z ciekawszych odmian. Charakteryzuje się gałązkami o niebieskich igłach, które kończą się brunatnoczerwonym pąkiem. Osiąga wysokość 60 cm, przy średnicy 1 m. Szczególnie lubi ziemię kwaśną i świeżą.

Zobacz także: Iglaki o ozdobnych szyszkach

 Opracowane na podstawie: "Iglaki w ogrodzie" Philippe Asseray