Ogród, który przetrwa suszę – jakie rośliny wybrać

• Lawenda
• Rozchodnik 
• Rojnik
• Tawuła japońska
• Inne rośliny radzące sobie w warunkach ograniczonego dostępu do wody
• Ściółkowanie

Lawenda

Lawenda (Lavandula)jest rośliną, która dobrze radzi sobie w warunkach suszy. Pochodzi krajów położonych nad Morzem Śródziemnym, gdzie panują suche i gorące lata. Lawenda preferuje dobrze przepuszczalne gleby i pełne słońce. Jednym z najpopularniejszych i najczęściej wykorzystywanym w różnych dziedzinach życia (ziołolecznictwo, przemysł kosmetyczny, ogrodnictwo) gatunków lawendy jest lawenda wąskolistna (Lavandula angustifolia). Ten gatunek może być uprawiany także w Polsce z uwagi na wystarczającą mrozoodporność. Większość odmian lawendy wąskolistnej dostępnych w polskich sklepach jest mrozoodporna – niektóre wymagają okrywania na zimę, zwłaszcza w chłodniejszych regionach Polski.

Więcej na temat lawendy: Lawenda w ogrodzie – uprawa, zastosowanie, odmiany. Roślina ozdobna, która leczy

Rozchodnik 

Rozchodniki (łacińska nazwa: Sedum) to rodzaj roślin należących do rodziny gruboszowatych (Crassulaceae). Rozchodniki są zazwyczaj sukulentami, które magazynują wodę w swoich liściach, łodygach i korzeniach (w tzw. komórkach miękiszowych), co pozwala im przetrwać w warunkach suszy. Są one łatwe do uprawy i dobrze radzą sobie na słonecznych, suchych stanowiskach. Rozchodniki są w większości niskimi bylinami kobiercowymi, choć niektóre mogą osiągać nieco większą wysokość.

Uprawa i pielęgnacja rozchodników nie jest zbyt skomplikowana, co czyni je popularnym wyborem dla wielu ogrodników. Dobrze zadarniają miejsca słoneczne o mało żyznej, piaszczystej glebie. Są też częstą rośliną sadzoną na tzw. skalniakach (fragmentach ogrodów imitujących krajobraz górski – z dużą liczbą głazów i kamieni ułożonych w formie górki, obsypanych ziemią i obsadzonych różnymi roślinami).

W polskim klimacie można uprawiać wiele różnych gatunków rozchodników. Oto kilka z nich:

Rozchodnik ostry (Sedum acre) – np. odmiana Aureum - to jedna z najbardziej mrozoodpornych odmian rozchodników, która może być uprawiana na terenie całej Polski. Roślina płożąca dorastająca do 5 cm wysokości, kwiaty drobne, żółte kwitną pod koniec wiosny i na początku lata.

Rozchodnik naskalny (Sedum cauticola): Jest to kolejna mrozoodporna odmiana, która dobrze radzi sobie w polskim klimacie. Wieloletnia bylina skalna, roślina wieloletnia, okrywowa. Roślina płożąca dorastająca do 20 cm wysokości, kwiaty ciemno-czerwone kwitną pod koniec lata (sierpień-wrzesień). Lubią glebę lekko wapienną.

Rozchodnik okazały (Sedum spectabile): Jest to gatunek ozdobny, który jest często spotykany w polskich ogrodach. Jeden z wyższych rozchodników – dorasta do 40-50 cm. Kwiaty jedne z największych wśród rozchodników rosnących w Polsce w różnych kolorach (np. odmiana Star Dust ma kolor biały, odmiana Carl – różowo-czerwony, odmiana Carmen – blado różowy). Kwitną w sierpniu i wrześniu. Lubią glebę lekko kwaśną.

Rozchodnik oregoński (Sedum oreganum): Choć jest nieco mniej popularny, ten gatunek również można spotkać w uprawie w Polsce. Wieloletnia bylina skalna, roślina wieloletnia, okrywowa. Roślina płożąca dorastająca do 10 cm wysokości, kwiaty żółte kwitną w czerwcu i lipcu. Lubią glebę lekko wapienną.

Rozchodniki są roślinami o niskich wymaganiach, które dobrze radzą sobie na stanowiskach słonecznych. Są atrakcyjnie wybarwione i obficie kwitną, co czyni je popularnym wyborem dla wielu ogrodników.

Rojnik

Rojnik (łacińska nazwa: Sempervivum) to rodzaj roślin należących do rodziny gruboszowatych. Są to rośliny magazynujące wodę w komórkach miękiszowych, co pozwala im przetrwać długie okresy suszy. Rojniki są klasycznymi roślinami do ogródków skalnych, potrafią się zakorzenić nawet w szczelinach pomiędzy kamieniami. Rojniki są roślinami bardzo łatwymi w uprawie, pod warunkiem, że nie będą narażone na nadmiar wilgoci w podłożu. Lubią miejsca suche, ciepłe i słoneczne. Nie wymagają szczególnych zabiegów pielęgnacyjnych.

W Polsce można uprawiać wiele różnych gatunków rojników. Oto kilka z nich:

Rojnik górski (Sempervivum montanum): Jest to gatunek rośliny występujący naturalnie w górach Europy, w tym w Polsce. Dorasta do 20 cm. Kwitnie w lipcu i sierpniu ładnymi różowo-fioletowymi kwiatami (z żółtym środkiem). Rojnik górski jest łatwy w uprawi. Preferuje stanowisko słoneczne, lubi glebę suchą, piaszczystą. Wyjątkowo odporna na susze roślina. Odporny na choroby i szkodniki a także na mróz.

Rojnik pajęczynowaty (Sempervivum arachnoideum): Ten rojnik wyróżnia się charakterystycznymi liściami, które są pokryte białymi, pajęczynowatymi włoskami, przypominającymi gęstą pajęczynę. Kwitnie od lipca do września, w zależności od odmiany: na czerwono lub różowo.

Rojnik murowy (Sempervivum tectorum): Jest to gatunek rośliny, który jest często uprawiany w ogrodach dla swoich atrakcyjnych, różnokolorowych liści.Początek formularza

Tawuła japońska

Tawuła japońska (Spiraea japonica) – to wieloletnia roślina ozdobna, mrozoodporna o niewielkich wymaganiach glebowych. Najlepiej rośnie na stanowiskach słonecznych ale także w półcienistych. Istnieje wiele odmian tawuły japońskiej o różnych kolorach kwiatów. Kwitnie od czerwca do września. Dobrze znosi okresy suszy.

Wybrane odmiany tawuły japońskiej:
Albiflora – ma białe kwiaty.
Bullata – kwiaty ciemnoróżowe przechodzące w ciągu kwitnienia w czerwień.
Genpei – kwiaty w czasie kwitnienia zmieniają barwę od białej do intensywnie różowej – zdarza się, że na jednym kwiatostanie są kwiaty i białe i rożowe.
Golden Priness – kwiaty ciemnoróżowe.
Shirobana – kwiaty na jednym krzewie są białe i różowe, zdarza się też nawet, że ten sam kwiat ma dwa kolory.

Inne rośliny radzące sobie w warunkach ograniczonego dostępu do wody

Jukka karolińska (Yucca filamentosa) – roślina ozdobna a także lecznicza, kwitnie latem w lipcu i sierpniu. Pęd kwiatowy wyrasta nawet do 150 cm i przynajmniej połowa tego pędu jest pokryta białymi (biało-zielonymi) kwiatami. Najlepiej rośnie na stanowiskach o dobrym nasłonecznieniu, lubi gleby wapienne, lekkie, niezbyt żyzne, piaszczysto-próchnicze o niewielkiej wilgotności.

Perowskia (Perovskia), znana również jako szałwia rosyjska, jest rośliną, która dobrze radzi sobie w warunkach suszy. Preferuje pełne słońce i dobrze przepuszczalne gleby. Kwitnie od lipca do września drobnymi ale gęsto oblepiającymi pędy niebiesko-fioletowymi, miododajnymi kwiatami. Ten półkrzew dorasta do ok. 80 cm.

Bodziszek (Geranium). Ozdobna roślina jednoroczna (lub bylina) odporna na suszę. Ten rodzaj roślin ma ponad 400 gatunków. Bodziszki preferują pełne słońce do częściowego cienia i lekkie piaszczyste gleby.

Jeżówka (Echinacea). Echinacea, znana również jako jeżówka, jest rośliną, która dobrze radzi sobie czasie suszy. Najbardziej znana jest jeżówka purpurowa (Echinacea purpurea) – lecznicza i ozdobna roślina często sadzona w polskich ogrodach. Jest mrozoodporna, najlepiej rośnie na stanowiskach słonecznych w żyznej glebie, umiarkowanie wilgotnej.

Rozmaryn lekarski (Rosmarinus officinalis). Znana roślina lecznicza i przyprawa do potraw. Rozmaryn jest rośliną, która dobrze radzi sobie w warunkach suszy, czemu sprzyja mocno rozgałęziony system korzeniowy. Pochodzi z regionów Morza Śródziemnego, gdzie panują suche i gorące lata. Rozmaryn preferuje dobrze przepuszczalne gleby i pełne słońce. Rozmaryn jest niestety mało odporny na mróz (strefa mrozoodporności 8a) dlatego w Polsce rosnące w gruncie rozmaryny trzeba okrywać na zimę. Pojawiają się jednak odmiany bardziej odporne na mróz.

Szałwia lekarska (Salvia officinalis). Ta znana roślina lecznicza dobrze radzi sobie w warunkach ograniczonego podlewania. Preferuje pełne słońce i dobrze przepuszczalne gleby. Szałwia jest również dekoracyjna dzięki swoim fioletowo-niebieskim kwiatom kwitnącym w maju i czerwcu.

Róża pomarszczona (Rosa rugosa) - ten gatunek krzewu z rodziny różowatych jest bardzo odporny na słabe warunki wodne. Różę pomarszczoną znamy na pewno z suchych wydm nadmorskich na wybrzeżu Bałtyku, które porasta gęstymi zaroślami. Dzięki bardzo silnie rosnącemu systemowi korzeniowemu może czerpać wodę z szerokiego terenu. Jest łatwa w uprawie, odporna na choroby i szkodniki i powszechnie uprawiana jako roślina ozdobna (bardzo ładnie pachnące kwiaty), jadalna a nawet lecznicza (ma bogate w witaminę C owoce) i do nasadzeń biotechnicznych (właśnie do utrwalania skarp, czy wydm). W Europie i Ameryce Północnej uprawia się ponad 50 odmian z grupy Rugosa (pochodzących od rosa rugosa - tzw. mieszańce rugosa), które mają nie tylko kwiaty w różnych odcieniach różu ale też białe, żółte i czerwone. 
 Trzeba uważać na to, że róża pomarszczona rozrasta się z odrostów korzeniowych i jeżeli nie chcemy mieć za kilka lat gęstych zarośli tej róży, to trzeba jej stanowisko otoczyć betonowym lub plastikowym obrzeżem w glebie do ok. 30 cm wgłąb.

Mak (Papaver). Mak jest rodzajem jednorocznej, dwuletniej lub wieloletniej rośliny, która jest znana ze swoich jaskrawych kwiatów. Istnieje ponad 100 gatunków maków.
W Polsce mogą rosnąć różne gatunki maku, ale najczęściej spotykanym jest mak polny (Papaver rhoeas). Mak orientalny (Papaver orientale) jest dość popularny w polskich ogrodach ze względu na swoje efektowne kwiaty. Maki kwitną od maja do lipca.Mak jest rośliną, która dobrze radzi sobie w warunkach suszy. Preferuje pełne słońce i dobrze przepuszczalne gleby. 

Kocanki (Helichrysum), ten rodzaj roślin ma ok. 500 różnych gatunków. Niektóre gatunki kocanków są uprawiane jako rośliny ozdobne. W Polsce ze względu na klimat są uprawiane jako rośliny jednoroczne. Dobrze radzą sobie z suszą, bo w naturze zasiedlają z reguły miejsca suche i słoneczne.

Drzewa i krzewy iglaste są z reguły (zwłaszcza rośliny starsze z rozwiniętym systemem korzeniowym) odporne na suszę i nie wymagają regularnego podlewania. Wśród nich odpornością na brak wody wyróżnia się jałowiec (Juniperus): Jałowce są roślinami, które są wyjątkowo odporne na suszę. Są to rośliny iglaste, które dobrze radzą sobie w różnych warunkach glebowych i preferują pełne słońce.

Ściółkowanie

Zachowaniu wody w glebie służy też ściółkowanie gleby pod roślinami. Ściółkować można różnymi materiałami – najlepiej organicznymi, np. kompostem, ściętą trawą, liśćmi, korą, igliwiem, zrębkami, czy nawet agrowłókniną. Ściółkowanie docenią też rośliny radzące sobie z suszą. Należy przy ściółkowaniu pamiętać, że np. rośliny lubiące glebę o wysokim pH nie powinny być ściółkowane kwaśnym materiałem organicznym (czyli np. kwaśnym torfem, czy korą lub igliwiem drzew iglastych).