Oryginalne iglaki do ogrodu

Drzewa iglaste są z reguły bardzo podobne do siebie, na tyle, że przeciętny laik nie jest w stanie odróżnić od siebie poszczególnych gatunków. Jednak są i takie, które trudno byłoby pomylić z pozostałymi, jak na przykład modrzewie europejskie, które w przeciwieństwie do przeciętnych iglaków zrzucają igły na zimę, jak drzewa liściaste.

„Dziwne” iglaki

Niektóre drzewa iglaste wyróżniają się na tle pozostałych specyficznymi „zachowaniami” lub kształtem, stanowczo wykraczającymi poza cechy charakterystyczne dla tzw. roślin nagonasiennych. Do tych dziwności zalicza się między innymi:

• zrzucanie igieł (na wzór drzew liściastych) – w okresie jesiennym, podobnie jak brzozy czy kasztanowce, niektóre drzewa iglaste na początku przybierają oryginalne kolory jesieni, a następnie zrzucają swoje igły; wśród tych oryginalnych iglaków znajdziemy, np.: modrzewia europejskiego, cypryśnika błotnego czy metasekwoję;

• iglaki, których gałęzie rosną do dołu (szukając tego typu iglaków, należy zwrócić szczególną uwagę na zakończenia typu: inversa czy prostrata w nazwie);

• iglaki o cienkich gałązkach (podobnie jak drzewka z poprzedniego przykładu, również i one są wymysłem ogrodników).

Tego typu oryginalne iglaki najlepiej jest sadzić w widocznym miejscu, oddalonym od pozostałych drzew czy roślin. One same już są dla siebie ozdobą, więc nie potrzebują dodatkowego towarzystwa.

Zobacz także: Iglaki doniczkowe w ogrodzie

Przykładowe „oryginały” wśród iglaków

• araukaria chilijska – osiąga wysokość do 25 metrów; można ją spokojnie hodować na każdym rodzaju gleby, prócz wapiennej; ponieważ jest to roślina podzwrotnikowa, w warunkach polskich najlepiej hoduje się ją w szklarni; występuje także w odmianie doniczkowej (latem tego typu drzewko można ustawić w ogrodzie); araukaria jest drzewkiem o szkieletowatej koronie, a szyszeczki występują u niej tylko u osobników dorosłych;

• sośnica japońska – osiąga wysokość 15 metrów, powinno się ją sadzić na glebie kwaśnej; najlepiej przyjmuje się w strefie, gdzie panuje klimat łagodny, z ciepłymi zimami (np. zachodnia Polska); jej oryginalność bierze się z tego, iż ma ona płaskie, drobne i stosunkowo długie (aż 15 cm) igły, które zbierają się w pęczki (po 30) oraz duże i faliste szyszki; igiełki sośnicy japońskiej z wierzchu są ciemnozielone, a spodnia strona ma ubarwienie jasnozielone;

• miłorząb japoński – osiąga wysokość 25 metrów, należy go sadzić w miejscach, gdzie gleba jest słabo kwaśna i przepuszczalna; jest to nietypowa roślina nagonasienna (należy do miłorzębowatych, a nie do iglaków) – ma wachlarzykowate liście (które opadają na jesień) oraz jest dwupienna (rozdzielnopłciowa);

• modrzew europejski – osiąga wysokość 30 metrów, można go sadzić na prawie każdym rodzaju gleby; jest oryginalny, gdyż zrzuca igły na jesień (wiosną jego igiełki mają barwę jasnozieloną, a jesienią – złocistą).

Zobacz także: Niebieskie iglaki w Twoim ogrodzie

 Opracowane na podstawie: "Iglaki w ogrodzie" Philippe Asseray