Dzbanecznik (Nepenthes) – domowy drapieżca

Czas wytwarzania jednego dzbanka może wynosić od kilku tygodni do nawet kilku miesięcy. Dzbaneczniki zakwitają po osiągnięciu dorosłości. Wszystkie są roślinami dwupiennymi, czyli produkują kwiaty żeńskie i męskie, które występują na oddzielnych osobnikach.

U dzbaneczników specjalne gruczoły wabią owady zapachem i barwą. Ciecz, która gromadzi się na spodniej stronie wieczka dzbanka oraz na wewnętrznej stronie wargi, okleja otwór dzbanka. Owady próbujące zdobyć nektar balansują wprost nad otworem dzbanka. Ofiara nie może się utrzymać na ściance dzbanka i spada w dół pułapki, wprost w trawienną ciecz. Owady powoli się rozkładają, a ich składniki odżywcze są wchłaniane przez roślinę. Ofiarami dzbaneczników padają głównie owady: mrówki, chrząszcze, karaluchy, termity, muchy, osy, ćmy, komary. Niektóre gatunki czerpią składniki odżywcze z odchodów ptaków i gryzoni, a jeszcze inne urozmaicają swoją dietę liśćmi, które wpadną do dzbanków.

Zobacz także: Chamaedorea – palma górska

Stanowisko

Większość gatunków dzbaneczników preferuje rozproszone światło w dużych ilościach, przez 12–14 godzin dziennie. Wskazane jest postawienie rośliny przy oknie wschodnim lub południowym. Zimą dla prawidłowego rozwoju konieczne jest doświetlanie sztucznym światłem. W przeciwnym razie roślina będzie rosnąć, ale dzbanki mogą uschnąć, a nowe się nie wytworzą. 

Dzbaneczniki najlepiej rozwijają się w temperaturze 20–30 stopni C w dzień i nie lubią zimnych nocy, poniżej 18 stopni C. Rośliny te nie przechodzą okresu spoczynku i w ciągu całego roku powinny mieć wyrównaną temperaturę. 

Zobacz także: Jak uprawiać cytrusy w mieszkaniu?

Podlewanie

Dzbanecznik musi mieć podłoże stale wilgotne, ale nie mokre. Dlatego należy podlewać go umiarkowanie, nie dopuszczając ani do zalegania wody na podstawce, ani do wyschnięcia podłoża. Podlewamy go od góry wodą destylowaną lub osmotyczną.

Zobacz także: Pisonia biała (Pisonia alba)

Przesadzanie

Dzbanecznik przesadzamy co roku, wiosną, do większej doniczki wypełnionej mieszaniną torfu, perlitu i piasku w proporcjach 3:1:1. Nie należy używać zwykłej ziemi do kwiatów, ponieważ zawiera ona nawóz, który może spalić korzenie rośliny. Można użyć także samego torfu lub gotowego podłoża do storczyków. 

Nawożenie

Rośliny tej nie nawozi się. Dzbaneczniki nie są przystosowane do pobierania związków odżywczych z gleby. Zbyt duże stężenie azotu może spalić im korzenie.

Rozmnażanie

Dzbaneczniki rozmnażają się przez sadzonki łodygowe, odkłady powietrzne i podział. Aby uzyskać sadzonki łodygowe, pod koniec zimy odcinamy od rośliny matecznej ponad 1 metrowej długości łodygę (która wytwarza już tzw. górne dzbanki) i tniemy na odcinki, z których każdy ma po 3–4 liście. Liście przycinamy w 1/3 długości.

Zobacz także: Storczyk cymbidium

Przez ok. 15 minut moczymy sadzonki w roztworze systemicznego środka grzybobójczego, a następnie wkładamy do ukorzeniacza. Tak przygotowaną roślinkę wsadzamy do doniczki. Przez kilka tygodni sadzonki trzymamy w bardzo wysokiej temperaturze 20–25 stopni C i dużej ilości rozproszonego światła. Po 4–6 tygodniach uzyskamy nowe egzemplarze. Nowa roślina uzyskana z sadzonki będzie dalej wytwarzać górne dzbanki, z pominięciem dzbanków dolnych.

Pielęgnacja

W hodowli i pielęgnacji ważne jest, abyśmy zapewnili roślinie stałe warunki. Dzbaneczniki źle znoszą zmiany rodzaju i ilości światła, dlatego nie powinno się ich przenosić z miejsca na miejsce. Po każdej zmianie zwykle muszą się aklimatyzować, co może skutkować zahamowaniem wzrostu lub utratą dzbanków.