Czym są grupy wysokościowe budynków?

W celu określenia wymagań technicznych i użytkowych wprowadza się następujący podział budynków na grupy wysokości:

niskie (N) – do 12 m włącznie nad poziomem terenu lub mieszkalne o wysokości do 4 kondygnacji nadziemnych włącznie;

średniowysokie (SW) – ponad 12 m do 25 m włącznie nad poziomem terenu lub mieszkalne o wysokości ponad 4 do 9 kondygnacji nadziemnych włącznie;

wysokie (W) – ponad 25 m do 55 m włącznie nad poziomem terenu lub mieszkalne o wysokości ponad 9 do 18 kondygnacji nadziemnych włącznie;

wysokościowe (WW) – powyżej 55 m nad poziomem terenu.

Zobacz także: Jak usytuować budynek na działce?

Wysokość budynku, służącą do przyporządkowania temu budynkowi odpowiednich wymagań rozporządzenia, mierzy się od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części, znajdującym się na pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku, do górnej powierzchni najwyżej położonego stropu, łącznie z grubością izolacji cieplnej i warstwy ją osłaniającej bez uwzględniania wyniesionych ponad tę płaszczyznę maszynowni dźwigów i innych pomieszczeń technicznych, bądź do najwyżej położonego punktu stropodachu, lub konstrukcji przekrycia budynku znajdującego się bezpośrednio nad pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi.

Grupa wysokościowa budynku wraz z kategorią zagrożenia ludzi określaną symbolem (ZL) odgrywa ogromną rolę przy doborze klasy odporności ogniowej budynku, a tym samym określa czas wytrzymałości ogniowej i zabezpieczeń przeciwpożarowych poszczególnych składowych budynku.

Zobacz także: Jakie warunki techniczne powinny spełniać budynki i ich usytuowanie?

Określenia „zabudowa niska lub wysoka” itp. oraz „budynek niski lub średniowysoki” itd. spotkamy również w opisach do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Na tej podstawie można odczytać, jakiej wysokości budynki są projektowane w danym obszarze lub do której kategorii wysokościowej należy konkretny budynek.