Ile podatku zapłacisz za kontener? Od 2025 roku przepisy się zmieniły. W 2026 MF wyjaśnił jak je stosować

• Nowe zasady w podatku od nieruchomości
• Resort finansów wyjaśnił jak prawidłowo stosować przepisy

Nowe zasady w podatku od nieruchomości

Minął rok od wejścia w życie znowelizowanych przepisów ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. Od 1 stycznia 2025 r. na gruncie podatku od nieruchomości funkcjonują nowe definicje m.in. budynku i budowli. Choć wprowadzono je by rozwiązać narastające od lat problemy związane z wymiarem podatku i ujednolicić stosowanie przepisów, to szybko okazało się, że również na gruncie tych regulacji powstaje wiele wątpliwości, a podatnicy nie są pewni jak postępować. Jedne z pierwszych głośnych dyskusji dotyczyły opodatkowania ogrodzeń i fotowoltaiki, a następnie obiektów kontenerowych. I o ile dwie pierwsze dało się łatwo zakończyć, o tyle z obiektami kontenerowymi problem okazał się znacznie poważniejszy. Ma to zapewne związek z dużą popularnością i różnorodnością tych obiektów, które sprawiają, że trudno jest w tym zakresie o stosowanie sztywnych reguł. Jak się okazało w trakcie roku, nawet organy podatkowe stosowały w tym zakresie rozbieżne opinie, co dodatkowo pogłębiało dezorientację podatników. To dlatego Minister Finansów i Gospodarki zdecydował się na wydanie interpretacji ogólnej z 2 stycznia 2026 r. w sprawie rozumienia przesłanki trwałego związania z gruntem w przypadku obiektów kontenerowych, w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2025 r. (DPL2.8401.6.2025).

W interpretacji skupiono się na analizie pojęcia trwałego związania z gruntem i wskazano, że aby mówić o jego istnieniu obiekt musi być zespolony z gruntem, przymocowany do gruntu, zakotwiczony w nim, przez zastosowanie odpowiednich technik budowlanych, polegających np. na przymocowaniu za pomocą kotew gruntowych, śrub gruntowych, bloczków betonowych z mocowaniami chemicznymi, tj. przy użyciu żywic chemicznych. Dla osiągnięcia takiego efektu konieczne jest podjęcie określonych czynności i to ich efekt, a nie masa czy konstrukcja obiektu, ma zapobiegać przemieszczeniu lub jego przesunięciu się w inne miejsce. Wskazano, że w takim rozumieniu nie są trwale związane z gruntem obiekty:
- jedynie posadowione na podłożu przymocowanym do gruntu (np. na ławie fundamentowej, wylewce betonowej) i nieprzymocowane do tego podłoża w żaden sposób;
- osadzone na niezintegrowanych z gruntem (np. za pomocą kotew stalowych): kostce brukowej lub betonowych bloczkach czy płycie betonowej;
- którym stabilność i odporność na czynniki zewnętrzne zapewnia wyłącznie ich masa lub konstrukcja, a brak jest fizycznego połączenia tych obiektów z gruntem.

Polecamy Webinar: Opodatkowanie budowli po zmianach – to trzeba wiedzieć w 2026 r. przed wymiarem podatku + certyfikat gwarantowany

Resort finansów wyjaśnił jak prawidłowo stosować przepisy

Drugim zagadnieniem, na którym skupili się autorzy interpretacji jest mobilność obiektów kontenerowych. Jest ona obok przeznaczenia do czasowego użytkowania jedną z ich głównych cech. Podkreślono również, że obiekty te z założenia opierają się czynnikom zewnętrznym niezależnym od działania człowieka mogącym je zniszczyć lub spowodować jego przemieszczenie się lub przesunięcie się w inne miejsce bez konieczności wykonania dodatkowych czynności stabilizujących, polegających na trwałym związaniu obiektu kontenerowego z gruntem. To sprawia, że co do zasady nie są one trwale wiązane z gruntem w rozumieniu przepisów o podatku od nieruchomości i w większości przypadków nie są uznawane za budowle w rozumieniu tego podatku. Dotyczy to na przykład obiektów takich jak: pojemniki transportowe służące do przechowywania i transportu różnorodnych towarów, powszechnie stosowane w transporcie morskim, a także drogowym i kolejowym (tzw. kontenery morskie), kontenerów biurowych, sanitarnych, portierni, szatni itp. Jednak w niektórych przypadkach z uwagi na okoliczności, np. właściwości fizyczne gruntu lub z uwagi na jego rozmiar podejmuje się czynności mające na celu zakotwienie kontenera w gruncie lub przymocowanie do podłoża połączonego z gruntem w sposób zapewniający mu stabilność i odporność na czynniki zewnętrzne. W takich sytuacjach spełnia on przesłankę trwałego związania z gruntem na potrzeby podatku od nieruchomości i jest uznawany za budowlę. Oznacza to, że o ile ma on związek z prowadzeniem działalności gospodarczej, zachodzi konieczność opodatkowania go. Połączenie, o którym w tym wypadku mowa nie sprawia, że obiekt traci jedną ze swoich podstawowych cech, czyli mobilność. Przeniesienie go w inne miejsce nadal jest w takiej sytuacji możliwe, co nie stoi na przeszkodzie uznaniu go za trwale związany z gruntem i posiadający cechy budowli.