Nawet najmniejsze komercyjne wykorzystanie nieruchomości wyklucza zwolnienie podatkowe [wyrok NSA]

• Zwolnienia od podatku od nieruchomości wynikają z ustawy
• Zarobek na nieruchomości wyklucza zwolnienie

Zwolnienia od podatku od nieruchomości wynikają z ustawy

Wprowadzanie ulg i zwolnień od podatków jest wyjątkiem od zasady opodatkowania. Dotyczy to nie tylko VAT, czy podatków dochodowych, ale również podatku od nieruchomości. W przepisach ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ustawodawca wprowadził szereg zwolnień od tego podatku, z których podatnicy mogą skorzystać. I choć zasady te wydają się proste, to jednak w praktyce na tle ich stosowania pojawia się szereg wątpliwości, a spory pomiędzy podatnikami i organami podatkowymi dotyczące tej problematyki trafiają do sądów administracyjnych.

Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:
1) grunty;
2) budynki lub ich części;
3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Jednak w art. 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przewidziano szereg zwolnień przedmiotowych odnoszących się np. do infrastruktury kolejowej, portowej, lotnisk użytku publicznego oraz wielu innych przedmiotów opodatkowania. W art. 7 ust. 1 pkt 14 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zwolnieniem objęto nieruchomości lub ich części zajęte na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego. Zwolnienie to ma w zasadzie charakter przedmiotowo-podmiotowy, bo odnosi się nie tylko do przedmiotu opodatkowania, ale wskazuje również podmiot, który może z niego skorzystać.

Polecamy: Wideoszkolenie: Podatek od nieruchomości 2025 – czy firmy czeka rewolucja?

Zarobek na nieruchomości wyklucza zwolnienie

Regulacja ta stała się przedmiotem zainteresowania w jednej ze spraw rozpatrywanych przez Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok z 21 listopada 2025 r., sygn. akt III FSK 996/24). Sprawa dotyczyła sytuacji, w której podatnik był właścicielem nieruchomości gruntowych, tj. gruntów rolnych, leśnych, gruntów pozostałych (w tym także gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej), a także posadowionych na tych gruntach budynków mieszkalnych, budynków pozostałych oraz budowli. Jako osoba fizyczna prowadził on działalność gospodarczą w zakresie między innymi pozaszkolnych form edukacji sportowej oraz zajęć sportowych i rekreacyjnych, obejmujących kursy i zajęcia sportowe dla grup i osób indywidualnych, w tym w zakresie jazdy konnej. Na terenie nieruchomości należących do podatnika odbywały się również zajęcia z dziećmi niepełnosprawnymi, które były prowadzone przez stowarzyszenie na rzecz wspomagania rozwoju dzieci i młodzieży posiadające status organizacji pożytku publicznego i prowadzące działalność nieodpłatną. W związku z tym podatnik uznał za uzasadnione skorzystanie ze wspomnianego już zwolnienia od podatku od nieruchomości, gdyż w jego ocenie dla zastosowania go nie jest konieczne zajęcie nieruchomości wyłącznie na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego. Organ podatkowy zakwestionował jednak takie działanie, a sprawa po rozpatrzeniu jej przez w kolejnych instancjach trafiła ostatecznie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ten oddalił jednak skargę kasacyjną, a w uzasadnieniu wydanego wyroku wskazał m.in., że w piśmiennictwie co prawda nie budzi wątpliwości to, że art. 7 ust. 1 pkt 14 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych obejmuje zakresem zwolnienia nieruchomości niebędące własnością organizacji pożytku publicznego, a jedynie przez nie zajmowane, jednak gdy w danym budynku będącym w posiadaniu organizacji pożytku publicznego wykonywane są dwa rodzaje działalności - nieodpłatna i odpłatna - to nie ma podstaw do tego, aby taki budynek korzystał ze zwolnienia. Jeżeli nieruchomość lub jej część zajmowana jest przez organizację pożytku publicznego równocześnie na działalność odpłatną i działalność gospodarczą, przy jej opodatkowaniu zastosowanie znajdują stawki najwyższe. Oznacza to, że w praktyce nie jest możliwe skorzystanie z tego zwolnienia w przypadku najmniejszej chociażby formy komercyjnego wykorzystania nieruchomości, a z takim właśnie przypadkiem miano do czynienia w rozpatrywanej sprawie, w której podatnik nie wykazał, aby sporne obiekty były wykorzystywane wyłącznie do nieodpłatnej działalności organizacji pożytku publicznego.