Nabycie nieruchomości z mocy prawa przez cudzoziemca

Nabycie własności nieruchomości w drodze zasiedzenie

Zasiedzenie jest instytucją prawa cywilnego, znane było już w prawie rzymskim. Następuje z mocy prawa. Oznacza to, że do zasiedzenia nie jest wymagane dokonywanie jakiejkolwiek czynności prawnej. Zasiedzenie polega na nabyciu własności na skutek ciągłego posiadania przez okres prawem przypisany. Instytucja zasiedzenia została uregulowana w art. 172-176 Kodeksu cywilnego. Na posiadanie składają się dwa elementy: faktyczne władztwo nad rzeczą oraz wola wykonywania względem rzeczy określonego prawa we własnym imieniu.

Zobacz serwis: Spółdzielnia mieszkaniowa

Należy także rozróżnić dwa pojęcia, tj. posiadanie samoistne, które jest wykonywane we własnym imieniu oraz posiadanie zależne, które wykonywane jest w cudzym imieniu. Posiadacz samoistny nieruchomości nabywa własność nieruchomości z mocy prawa po upływie czasu określonego w ustawie. Posiadacz samoistny rzeczy faktycznie włada rzeczą jak właściciel. Oznacza to, że pobiera on z rzeczy pożytki i rozporządza tą rzeczą.

Należy wskazać, że samoistnym posiadaczem może być obcokrajowiec, który jest zobowiązany spełnić określone warunki zawarte w Kodeksie cywilnym do nabycia nieruchomość.

Zasiedzenie w dobrej wierze a zasiedzenie w złej wierze

Zasiedzenie jest zdarzeniem o charakterze prawnym. Oznacza to, że na jego podstawie możliwe jest więc nabycie nieruchomości przez cudzoziemca. Aby mógł on nabyć własności nieruchomości na terenie Polski musi on spełnić łącznie dwa warunki, tj. samoistne i nieprzerwalne posiadanie oraz upływu terminu określonego w ustawie (dla posiadacza w dobrej wierze – upływ terminu wynosi dwadzieścia lat a dla posiadacza w złej wierze – upływ terminu wynosi trzydzieści lat).

Zobacz także serwis: Dom i działka

Brak ograniczeń do nabycia nieruchomości w drodze zasiedzenia

Należy zaznaczyć, że nie ma żadnych przeszkód, aby obcokrajowiec nabył w drodze zasiedzenia nieruchomość, co do której nie jest wymagane pozwolenie organu administracyjnego. Jednakże w niektórych wypadkach cudzoziemiec, który nie uzyskał wymaganego zezwolenia, nie może stać się właścicielem nieruchomości przez zasiedzenie.

W doktrynie przeważa pogląd, że cudzoziemiec nabywa nieruchomość w drodze zasiedzenia po upływie terminu zasiedzenia. Jednakże przed dokonaniem nabycia zobowiązany jest on uzyskać zezwolenie na nabycie nieruchomości.

Podstawa prawna:

- art. 172-176 Kodeks cywilny.