Jak należy przycinać iglaki?

Pojedyncze okazy

Rośliny iglaste zwykle mają kształtne korony i nie wymagają regularnego formowania. Robimy to tylko w razie konieczności. Należy usuwać jedynie pędy uszkodzone, przemarznięte lub zasychające. Niektóre z iglaków można formować, nadając im regularne kształty – stożka, kuli, spirali. Gatunkami, które najlepiej znoszą przycinanie są: cisy, choiny, żywotniki, cyprysiki, jałowce, modrzewie i świerki. 

Należy pamiętać o tym, aby przycinać jedynie młode pędy. W miejscu przycięcia starszych gałęzi rośliny nie wypuszczą już nowych pędów. Wyjątek stanowi cis, który nadaje się do formowania w każdym wieku. Ciecie iglaków najkorzystniej jest przeprowadzać dwa razy w sezonie. Pierwsze cięcie wykonujemy wiosną, zanim rośliny rozpoczną wegetację. Drugi raz skracamy pędy w sierpniu, gdy wybarwiają się i ciemnieją świeże przyrosty.

Zobacz także: Które drzewa i krzewy można przycinać zimą?

Iglaki w żywopłotach

Rośliny iglaste doskonale sprawdzają się jako zimozielone żywopłoty. Najczęściej zakłada się je z żywotników (tuj), cyprysików i jałowców. Szczególnie przydatne są odmiany o kolumnowym pokroju. Ich zaletą jest to, że nie wymagają regularnego przycinania, ale warto to robić, bo dzięki cięciu rośliny lepiej się zagęszczają i tworzą szczelne ściany zieleni.

Szczególnie dekoracyjnie prezentują się żywopłoty z formowanych cisów, choiny kanadyjskiej, modrzewia lub świerka pospolitego. Są też równie gęste. Jednak dla optymalnego efektu gatunki te potrzebują regularnego cięcia.

Iglaki należy sadzić w takich odległościach od siebie, żeby mogły swobodnie się rozrastać bez konieczności przycinania ich już po kilku sezonach. Gatunki i odmiany bujnie rosnące sadzi się co 3 do 5 m. Te o średniej sile wzrostu potrzebują rozstawy około 1 do 3 m. Okrywowe, płożące krzewy iglaste sadzimy po 2–3 sztuki na metrze kwadratowym.

Zobacz także: Jakie krzewy kwitną zimą?